Bericht van Erik Vermote
03/09/2012
Proficiat aan team Little Feet, ik heb gisteren met Ben gesproken. Hopelijk zien we jullie terug volgend jaar voor de 6de editie van OFT, mvg Erik Vermote team 158 " de Genieters "
Nieuws
eerst zijn er geen wegen,
29/08/2012
maar ze ontstaan als mensen in dezelfde richting gaan…” (Lee Sjuun)
Wij startten (deze keer op tijd).
Wij stapten van 0 naar 100 km over hoogten en laagten, letterlijk en figuurlijk.
Wij kwamen aan de eindmeet, jubelend en toch in mineur. Met drie in paats van vier.
In die tussentijd hebben wij andermaal veel geleerd. Over hoop, over wegen, over in dezelfde richting gaan en over grenzen.
We streken vrolijk neer, vrijdagnamiddag, in het Oxfam Trailwalkerdorp, na een gezellig treinreisje met ons team. De supporters, met een auto vol materiaal, moesten enkele files trotseren en vervoegden ons even later. We konden nog gezellig zonnebaden in de strandstoelen met een bolivartje. Meer moet dat niet zijn. Vier tenten raakten nog opgezet voor het grote regenen begon. Het plensde en zeikte dat het geen naam had, tijdens de barbecue, na de barbecue, de hele nacht lang. Maar de ochtend brak rustig en min of meer droog aan.
En daar gingen we dan, stappend onder wolken, onder zon, over zachte en harde wegen, door bos, veen, heide en zelfs wat bewoonde wereld. Babbelend, kletsend, grappend. Vervolgens nauwlettend luisterend naar de pijnsignalen van teamgenoten. Volhardend en toegewijd, telkens richting de eerstvolgende stopplaats waar onze supporters of de groene mensen van de Trailwalkercrew ons opwachtten. Soepjes, koffie, stutjes en groensels werden achterovergeslagen. Voetmassages toegediend, spierzalf aangebracht, compeed op zeer onprofessionele manier opgeplakt en veel professioneler weer verwijderd (sorry, ehbo Mützenich, dat trok op niks!). Omhoog naar het hoogste van België, waar Sabine een rustpauze en wat verzorging nodig had, maar die niet kon krijgen, want we moesten tijdig uitchecken. Hop, hop vooruit, un, deux, trois, quatre, uitgecheckt en een duw in ’t gat, want een superfile wandelaars moest in recordtijd het checkpoint uit (sorry, organisatie, dat trok op niks!). Onze Sabine, die eerder haar voet had omgeslagen, kreeg daardoor pijn in knie en heupen. In de file lopen, voortgedreven door de massa, aan een tempo dat niet het hare was, tussen de prikkende nordicwalkstokken, deed daar niet veel goed aan. Hoewel het vallen van de avond over het veenlandschap prachtig was, werd het ‘vallen’ van onze teamgenote plots duidelijk en onafwendbaar. De pijn in haar knie was té. Zij moest in Porfays naar de ehbo. En daar viel het verdict: medisch onverantwoord om nog verder te stappen, waarschijnlijk miniscusprobleem. Ambulance in, richting Drossart, waar supporters Guido en Kobe haar met veel liefde zouden opvangen. En toen moesten wij voort zonder haar. Totaal de kluts kwijt vergaten we uit te checken. Na zo’n halve kilometer besefte Ben dit en keerden we in hoog tempo terug om dit recht te zetten. WIJ HEBBEN DUS WEL MINSTENS EEN KILOMETER EXTRA GEDAAN! Proficiat Little Feet! Op naar een dipje in Drossart. Soep die er niet echt in wil. Toch voetmassages, spierzalf, stretchen, doorgaan. Want aan de Gileppe wachten onze supporters en Sabine ons op. Daar is er wel tijd om op verhaal te komen. Matthias, die al tientallen kilometers op ‘brandende’ voeten loopt, laat zich, na een voetbadje, verwennen door de masseuse van dienst. Ben en ik door de helende aanwezigheid van de supporters. En weer verder, via het “what the hell is this klimmetje” naar het hoger gelegen bos, waar je zelfs met je hoofdlamp maar weinig ziet en net niet uitglijdt of struikelt over boomwortels. En alsof dat niet genoeg was begon het ook nog overmatig te gieten van regenen. Maar ondertussen regende het ook sms'jes ter aanmoediging. Ongelooflijk, op dit moment van de nacht. Merci, schatten van mensen. En weer vooruit en alsmaar weer vooruit. Want eigenlijk is het, relatief bekeken niet ver meer. Tot het vogende punt, waar de ochtend zich bleekjes en doorregend aandient. En waar niet eens voldoende plaats is om de zo nodige voetmassage op een deftige manier te geven. En waar sommige mensen plots knorrig en blafferig werden. Dat komt natuurlijk door het moeilijke moment van de nacht/dag. Maar het is licht aan het worden en bovendien stapt supporter Kobe de volgende etappe met ons mee. Dat heeft blijkbaar een fantastisch effect op Matthias. Die voelt zich een stuk beter. En we ronden vlotjes het laatste checkpoint om vervolgens de allerlaatste kilometertjes met gemak en plezier af te raffelen. En dan is er het aankomen. Een beetje onwerkelijk.
we stappen het af
24/08/2012
Straks vertrekken we naar Eupen! Spannend.
We worden in Eupen met open armen ontvangen door onze supporters vriend en zoon Guido en Kobe. Die zullen ons in de watten leggen op checkpoints en onze vreugdetranen drogen aan de eindmeet. Zij zullen zelf een zware nacht moeten doorstaan om ons te helpen ons doel te bereiken. Schatten van mensen!
Vanavond nog gezellig aan de barbecue aanschuiven en de zoveelste drinken op de trailwalker. Met mate(n).
Morgenochtend om 7:00 u. de aftrap. Vanaf dat moment kan je ons in real time volgen via de trailwalkersite.
Saluut.
foto's vorige edities
15/08/2012
Misschien wil je (nog) eens de foto's van vorige trailwalkers bekijken:
Woendagse Wandelingen en Route 66
15/08/2012
Op woensdagavond gaan we de laatste tijd wandelen i.p.v. lopen.
We deden al Meetkerkse Moeren, wandeling waarop Ben misnoegd was omdat Sabine en ik te rap stapten. Hetgeen verbeterde in het zicht van de Meetkerkse kerktoren. En helemaal gesust geraakte op het terras van het Mortierken.
De duinbossen tussen Wenduine en De Haan en Bredene zijn fantastisch mooi. Eigenlijk wist ik dat wel, maar ik was het een beetje vergeten.
We ontmoetten Einstein, zittend op een bankje, die ons wist te vertellen dat verbeelding belangrijker is dan kennis. We pikten een stuk van een optredentje mee in het park van De Haan. En Ben en Sabine nuttigden een hamburger in het plaatselijk frietkot. Hetgeen Ben niet al te best bevallen moet zijn want hij moest zich even later in het bos met spoed achter de struiken begeven en had de hele verdere weg krampen. En dat zo’n 8 km lang, naast een ruisende zee op een nevelig strand in het donker.
We ontmoetten Einstein, zittend op een bankje, die ons wist te vertellen dat verbeelding belangrijker is dan kennis. We pikten een stuk van een optredentje mee in het park van De Haan. En Ben en Sabine nuttigden een hamburger in het plaatselijk frietkot. Hetgeen Ben niet al te best bevallen moet zijn want hij moest zich even later in het bos met spoed achter de struiken begeven en had de hele verdere weg krampen. En dat zo’n 8 km lang, naast een ruisende zee op een nevelig strand in het donker.
Route 66, of de Nacht van Little Feet, voerde ons van vrijdag 10 naar zaterdag 11/8, van licht naar donker naar licht, en van Hoeke naar Hoeke, 66 km lang. We kozen hiervoor een combinatie van GR 5A noord, GR 131, Beverhoutsfietsroute en GR Uilenspiegel.
Al van bij de start, aan het huis van MarieAnne en Wim zonovergoten prachtige paden door polderland, later flirtend met de Nederlandse grens, door Meetjesland, later in het donker door Houtland, Assebroek en Sint-Kruis, om bij zonsopgang naar Damme te stevenen en op een (alweer) zonovergoten ontbijt in Hoeke te belanden.
Oei, dat klinkt snel. Maar dat was het niet, natuurlijk.
In het begin niets anders dan zalig genieten van het landschap, de conversaties, het kerkepadje en het terras van het mooie Convent Santa Clara in Middelburg. Experimenteren met mijn nieuwe fototoestel bij onmogelijke lichtomstandigheden bij valavond. Maar samen met het duister beginnen er zich wat ongemakken te manifesteren. Een tweede stop dringt zich op en de kerktoren van Knesselare doet ons een omweg maken. Zouden ze daar nog open zijn om middernacht? Ja, dus. Spierzalf, fizzy gel en een drankje doen wonderen. Althans tijdelijk.
Wat later heeft Matthias duidelijk pijn aan zijn voeten. Geen blaren of pijne voetzolen, maar ‘structurele’ pijn. Niets helpt. Behalve doorlopen zodat hij zo vlug mogelijk thuis is, in Sint-Kruis. Hetgeen wat moeilijk gaat want Ben heeft dan juist een trage periode. En pijn tussen de schouderbladen (slechte rugzak).
We kunnen Matthias veilig thuisbrengen en wensen hem een goede ochtendrust en een leuk feestje dat binnen enkele uren begint. Verontrustend wel, die voeten.
Wij hebben dan nog 18 km voor de boeg en de gedachte daaraan doet Sabine verbleken, net als de ochtendhemel op dat moment. We proberen in het ochtendlijke Sint-Kruis de GR Uilenspiegel op te pikken maar vinden hem niet. Eigenlijk vinden we hem wel, maar beseffen het niet, want deze is rood-geel aangeduid ipv rood-wit.
Een prachtige zonsopgang en ochtendnevel begeleiden ons op ons pad doorheen bedauwde, en dus kleddernatte, manshoge brandnetels. De natuur is betoverend. Maar net op dat moment is de batterij van mijn fototoestel leeg. Adieu ochtendfotografie.
Misschien maar goed ook, want Sabine zit er een beetje door en heeft wat aandacht en ondersteuning nodig. We dachten in Damme ergens aan een koffie te geraken maar waren dus duidelijk te vroeg. Met de laatste krachtinspanningen de laatste loodjes. Sabine komt er weer wat door en Ben al helemaal. De trage tred slaat om in gaan om de eerste te zijn en zelfs lopen.
Met open armen worden we ontvangen door MarieAnne en Wim en krijgen een heerlijk ontbijt op hun terrras, met (langverwachte) koffie in overvloed. Alle leed en pijntjes deinen weg.
Matthias blijkt holvoeten te hebben en zal daarvoor waarschijnlijk een corrigerende zool moeten dragen. Hopelijk lukt het nog om daar aan te geraken én er aan te wennen vóór de Trailwalker.
Sabine herstelde onmiddellijk van haar dipje, liep blaren op die bij trailwalker met compeed kunnen voorkomen worden.
Ben en ik geheel OK.
Foto’s
Onze voeten en ons hele lichaam hebben zich nu min of meer geheel gezet naar de komende krachttoer. Nog enkele wandelingetjes bij wijze van onderhoud.
We zijn er klaar voor.
Rein
God in Frankrijk? God in Heuvelland!
15/08/2012
Zoals elk jaar rond 21 juli ook nu een driedaagse voettocht met een groep vrienden. We kozen dit jaar voor Heuvelland. Zowat het prachtigste stukje Vlaanderen dat ik ken. Ik wandelde er laatst al door op weg naar Frankrijk, met mijn mond open van amaaierigheid. Maar ook nu weer was ik enorm gecharmeerd door het landschap, de gezelligheid, de vriendelijkheid.
Er was even groot alarm, enkele dagen voor ons weekend, toen de man die ons kampeerplaats had beloofd, die we ook hadden bezocht, dit plots cancelde om één of andere duistere reden. Eventjes waren we hopeloos en dachten we dat ons weekend niet zou kunnen doorgaan. En boos ook! Strontevies, in ’t Westvlaams. Maar goed, we laten ons niet zomaar de pas afsnijden. In de kortste keren hadden we dan toch een perfecte kampeerweide gevonden bij de gastvrije boer Heyman. Merci, boer, voor alles!
Jan, de trouwe, maakte de drie dagen mee. Hij is er al bijna elk jaar bij sedert 1998, toen hij 14 was.
Lander en Lieselotte, de romantici, kwamen een dagje later en brachten een special guest mee: het minipoesje Vondel. Het 4 weken oude vondelingetje hadden ze een dag of wat eerder aangetroffen op straat in Gent. Het werd met een spuitje in zijn bek gevoed en verder de hele tijd door Lieselotte meegedragen in haar trui. Bergop en bergaf, door bos en veld en wei.
Wouter, de storyteller, wordt een spraakwaterval als het op verhalen aankomt en liep samen met de jeunesse te rollplayen.
Joris, zo mogelijk nog trouwer dan Jan. Ik kan me geen voettocht voorstellen zonder hem. Hij kon er pas bij zijn vanaf zaterdagavond. Komt altijd uit de hoek met droge grappigheden en digitale warrigheden.
Peter, de vogelkenner, kwam pas zondag. En met hem een buizerd die hoog boven ons cirkelde, hoger en hoger tot hij onzichtbaar was.
En dan natuurlijk Ben, Sabine en ik. Noem ons maar de kampmoeders en/of -organisatiemachines.
En dan natuurlijk Ben, Sabine en ik. Noem ons maar de kampmoeders en/of -organisatiemachines.
Drie dagen gezelligheid met een aangenaam gezelschap. Mooi wandelen op en over de schreve, doorzakken op terrasjes, babbelen en zeveren, lachen en discussiëren. Een rokend kampvuurtje aanmaken en met de wapperaar brandend houden. Een potje koken op een vuurtje dat het niet doet en Ben die daar dan achter een zeil bij zit om het in de gaten te houden en wij die dat vinden lijken op een WC madam. Een glas teveel drinken en een halve kater de volgende dag. Joris die de titel voor een nieuw Suske en Wiskeverhaal verzint: "het scheve schijthuis" (onze veld wc stond zo scheef dat je dacht dat je dronken was). Ben die op de Kemmelberg plots vermist is en onbereikbaar wegens platte gsm. Cava drinken in het bos uit doormidden gesneden lege waterflesjes. Vondel die van hand tot hand gaat en op onvaste pootjes tussen de ontbijtboel strompelt. En nog zo veel meer. Volgend jaar weer?
Rein
Maldegemwandeling
15/08/2012
15 juli: tijd voor het wat stevigere werk. Hoewel Matthias nog maar net ingelopen was gingen we voor een wandeling van 46 km. Steenbrugge, Sijsele, Maldegem, Oedelem, Assebroekse Meersen. Via de oude spoorwegbedding, door Sijsele, richting Donk, waar kerktorens zich blijkbaar op de grond plegen te bevinden. En waar een uitnodigend terrasje op ons wachtte. Waar we veel te lang hebben gezeten, maar wel onze ‘lijstjes’ voor de driedaagse voettocht van het volgende weekend hebben opgesteld.
In Maldegem een ijsje gekocht aan de kar van een man die al 60 jaar ijsverkoper is. En dan verder door weiden, velden en bossen. Iets te lang naar de zin van Ben, die last had van bierdorst en dan verlangend wijst naar hele verre kerktorens waarnaast volgens hem zeker een café moet zijn. De kerktoren van Oedelem was een bereikbaar doel. Met nog een leuk modderpaadje er naartoe. De spitsbroeders Ben en Matthias waren plots niet meer te houden. Terrasje waar we, in een zalig avondzonnetje, aan voet- en spierverzorging doen. Matthias maakt kennis met de onovertroffen fizzy gel die knetterend je voeten verkoelt. Dan weer de hort op.
Het stuk van Oedelem naar de Assebroekse Meersen is verrassend mooi. En dan weet Sabine nog een mooie weg terug naar Steenbrugge. Mooi, zeker wel! Maar gezien het snel invallende duister en de zompige staat van de meersen was het niet meer wandelen, maar moeizaam waden door ondergelopen paadjes en modderpoelen. En als de enige hoofdlamp die mee was dan nog niet werkt… Enfin, een speciale apotheose van een geslaagde wandeling. We lachen er nog altijd mee.
Matthias vond het avontuurlijk en weet nu dat er zeker nog moet getraind worden.
Ik heb mijn sandalen een week moeten laten drogen en met een harde borstel afschuren.
Rein
Paardenjenever en de doop van een nieuwe regencape
15/08/2012
Begin juli werd Matthias ingewandeld door Ben. Een stapje richting Aardenburg. De gelukzakken vonden tot twee maal toe, toen regenbuien hun pas kruisten, een cafeetje vlak voor hun voeten. Daar waren de spitsbroeders in het proeven van streekbieren en andere plaatselijke drankjes natuurlijk danig mee in hun sas. Zij dachten zo’n 30 km te hebben gedaan, maar eigenlijk waren het er maar 20. Schuld van de paardenmelkjenever?
Ik had minder geluk, de volgende dag, toen ik het in mijn hoofd kreeg om even te voet een cd’tje in de bus van een vriendin te gaan deponeren, 18 km ver en natuurlijk ook terug. Ik werd steevast begeleid door dreigende donderwolken die zich tot driemaal toe met veel gerommel en gebliksem openden om een kolkende watervloed over me heen te storten. Eigenlijk was dat best wel zalig en mooi. In de verte hoorde ik flarden van het Cactusfestival waar ik een prachtig modderfeest kon vermoeden. Ik kwam droog en voldaan thuis met 36 km in de benen. Mijn nieuwe regencape had zijn doop glansrijk doorstaan.
Rein
Spaghettifestijn
07/07/2012
Naar traditie deden we ook dit jaar voor onze fondsenwerving een spaghettifestijn.
De dag ervoor was er Feest in ‘t park te Brugge, waar 3 van ons werkten voor Yaakaaré, ons project in Senegal. Dus het zou een druk weekend worden. En bovenal ik (Ben) moest pinten tappen en oei oei oei, zou hij wel op tijd naar huis geraken en er de volgende morgen niet als een zombie bij te lopen? Dat was de hoofdzorg van twee van de andere teamleden. Gelijk hadden ze want was het niet van mijn vriendin en teamgenoot, ik zat waarschijnlijk nu nog van een pintje te genieten in het park. Was niet tevreden op het moment zelf, maar achteraf gezien was het toch beter. Waarvoor dank Sabine, je sterke hand was echt wel nodig.
Zondag 1 juli was het dan zover, de dag van het spaghettifestijn. Vroeg opstaan om een koffietje te drinken en dan te voet naar het buurthuis van St-Jozef. Ik moest daar immers om 9u00 aanwezig zijn om alles te helpen klaarzetten. En dat op een zondag dedju, 9u00 wat een vroeg uur. Oumar, onze vriend van Yaakaaré, kwam helpen in de keuken. Sabine en haar drie tieners (Nikki, Eloise en Nina) zouden later komen. Ze moesten immers hun kunstig versierde cupcakejes nog inpakken voor het dessertenbuffet. Waarvoor dank meiskes, ze smaakten en zagen er fantastisch uit. Aangekomen, beetje te laat, zijn we er dan ingevlogen. Na natuurlijk eerst onze traditionele kibbeling hé Rein. Ze zeggen tenslotte niet voor niets als ze ons bezig zien dat het lijkt alsof we 20 jaar getrouwd zijn. We moeten dat toch in ere houden.
Spaghetti in de keuken, tafels zetten en dekken, Matthias, ons nieuwste teamlid, verwelkomen en dan werd het zo stilaan tijd om de deuren te openen.
Oef, 11u00 we zijn er geraakt, alles staat zo goed als klaar. Ook Sabine en de dochters zijn aangekomen met natuurlijk de prachtige cakejes.
Meiskes een plaatsje gegeven om hun cakejes, de dessertjes van Marijke en de taart te verkopen en de mensen konden komen. We waren er helemaal klaar voor. Het was op dit uur geen stormloop, wie eet nu spaghetti op dit vroege uur en een aperitiefje na het feest in het park de vorige dag, wat hadden wij gedacht. Uiteindelijk sijpelde de bonte verzameling van mensen binnen . De bar begon te marcheren, en zo kon ik ook eindelijk eentje drinken. Ik dacht al dat ik zou verdorsten. Kabbelend op een achtergrond van heerlijke wereldmuziek is de dag in gang geschoten. Spaghettitje hier, Bolivartje daar, illegale mix, alles ging vlotjes van de hand. Ook de lotjes van de fanfare, sorry, tombola voor de trailwalker, gingen vlot van de hand. Waarvoor dank aan Rein voor de kunstwerkjes en de poëzie, mijn ma voor de zelfgemaakte confituur en Erica voor de geschenkbon voor de blender.
Na enkele keren van buiten naar binnen te zijn verhuisd door enkele regenbuien kwamen de jongeren van Gent aan. Ze waren met een hele delegatie. Pintje pakken, voetballen op het buitenplein, wat heel aangenaam was om te zien, en dan ook natuurlijk spaghetti smullen.
19u00: tijd voor de tombola. Ons aller moeder der moeders, Rein, ging de taak van onschuldige kinderhand waarnemen. Onschuldig zeker, maar toch ging de hoofdprijs naar één van haar kinderen. Toeval zeker? We geloven erin.
Dedju, het is gedaan en we moeten nog opruimen. Matthias Rein en ikke (Sabine en de kids waren ondertussen op reis vertrokken) hebben nog efkes nagekaart en zijn er dan aan begonnen. Na sleutel terug gebracht te hebben en de oxfamproducten vervoerd te hebben zijn Rein en Ikke dan met een laatste lading richting huisje weltevree gereden te Ruddervoorde. Daar aangekomen hebben we nog genoten van een welverdiende little feet spaghetti. We hadden gedomme vergeten om zelf te eten. Moe en in slaap aan het vallen (het was ondertussen al 01u30 ) hebben we de drukke dag afgesloten.
Het zat er op, merci.
Het was weer een warme ervaring al die solidariteit te ervaren in onze vriendenkring.
Bedankt teamgenootjes en spaghettivreters, het is voor herhaling vatbaar.
Ben
Langs Damsche wegen
13/06/2012
De vraag van Rein of we het komende weekend nog eens konden stappen kwam me zeer welgelegen. Het was al een paar dagen druk op het werk, door de examens die eraan komen ook drukker in het gezin… gewoonweg ‘druk in het hoofd’… Ik kon enkel op zaterdag want zondag werd ik op het werk verwacht. ‘Het gaat wel erg hard waaien zaterdag’, zei Rein maar dat kwam me net goed uit.
Zaterdagmorgen leek het eerder windstil tussen de muren van de stad. En in het zonnetje leek het ook lekker warm. Maar van zodra we aan het ‘Zuidervaartje’ uit de auto stapten merkten we het. Rein had niet overdreven toen ze zei dat het in Ruddervoorde aan het stormen was. Ook hier kon je de wind heel goed voelen. We hadden wind achter, dat stapte goed. Van het Zuidervaartje gingen we richting Damme, langs polderweggetjes en ook even langs een verhoogd pad, tussen twee rijen bomen. Voor mij echt genieten… haren in de wind, ruiken aan vlierbloesems, voelen aan het hoge gras in de wegbermen, knipogen naar koeien die je net iets te lang in de ogen staarden… En al die drukte in je hoofd voelen wegebben. Al wandelend kun je ook veel dingen wegpraten. Stappen tegen ‘stress’, het helpt echt!
Zelfs op grote afstand kun je zien dat het stadsbeeld van Damme redelijk authentiek gebleven is. Het stukje omwalling waar we doorheen liepen is zelfs sprookjesachtig mooi. De kerk staat er nog ‘in het groen’, op bepaalde plaatsen wat afgebrokkeld maar dit maakt het gebouw alleen maar mooier. Wanneer je alle nieuwigheden wegdenkt kun je je hier zelfs even in een ver verleden wanen. Hiervan alleen al zou ik uren kunnen genieten… maar de nog te lopen kilometers riepen ons… En Ben had een ‘tapwagen’ opgemerkt… met al zijn zintuigen. We konden helemaal voor niks zelf een pint tappen. Een leuk tussendoortje waarvan Ben dan weer uren had kunnen genieten maar nu moesten we echt wel door. Dat kleine beetje alcohol was naar mijn benen gezakt, een paar boterhammen later was dit gevoel weg en kon ik met volle teugen genieten van een uitbreidingkje dat Rein heel mooi aan onze tocht gebreid had. De naam ervan ben ik even kwijt maar het bracht ons door en rond Damme tot aan de Stinker en de Blinker. Echt een heel mooi stukje weg… Populierdreven en massaal aanwezige gele bloemen die ik er heel sterk van verdenk ‘ratelaars’ te zijn.
We liepen een poos langs beide kanalen en sloegen af om via polderwegen naar Moerkerke te stappen. We hadden gedacht om hier alleen te zijn maar we hadden het grondig mis. Alle Vlaamse oude-karrekes-bezitters hadden massaal net hetzelfde gedacht. Sommige oldtimers zagen er wel leuk en schattig nostalgisch uit maar enough is enough… meer zelfs : trop, c’est trop. Ze reden in onze weg en gingen net iets teveel met Ben zijn verbeelding op de vlucht… Toen hij begon te fantaseren over maatpakken besloten Rein en ik om links af te slaan. Ben had de volgende kerktoren al lang vanuit zijn ooghoeken gezien… hij dacht het bijhorende dorpscafé mis te lopen en morde luid… Maar toen Rein hem de nieuwgekozen weg op de wandelkaart liet zien gaf hij toe… en even later konden we inderdaad even uitrusten op een terrasje, zowaar in het zonneke.
Het laatste stuk was weer polderweg… Legeweg wisselde af met Aardenburgseweg op een vrij random manier… Langs beide kanten van de weg konden we wel van verre polderzichten genieten dus kon het ons niet veel schelen hoe de weg zichzelf noemde. Het allerlaatste stukje liep weer tussen rijen populieren, een echte Vlaamse kapellekesbaan… af en toe een weide vol koeien, een akker met rijpend graan, smalle wegeltjes die je bijna niet kon zien en tussendoor goed onderhouden kapellekes en andere bidplaatsjes. Het allermooiste was een huisje van gras en hout… Ik keek om me heen op zoek naar drie kleine biggetjes maar de bouwers bleken 5 echte ‘buitenkinders’ te zijn… met alles erop en eraan : speelkleren, speelbotten, vegen op het gezicht, loopneusjes, guitige ogen en een sappig dialect. Het leek een stukje kinderparadijs… ik waande me terug in mijn eigen kindertijd of op zijn minst kilometers van de bewoonde wereld vandaan maar toen ik me omdraaide zag ik het Zuidervaartje weer en een beetje verder zelfs de toren van het Brugse seminarie. Dat laatste mooie stukje was voor mij echt de kers op een verrassend lekkere taart!
Ik voelde me helemaal uitgewaaid, ik heb er echt van genoten. Merci stapgenoten… ik vond het een superleuke dag!!!!!
Sabine
Het juiste pad en nieuwe sandalen
13/06/2012
't Was buitengewoon mooi weer toen ik opstond. Echt sandalenweer maar dit was nu net het probleem… Wandelsandalen had ik niet. Ik zocht en vond redelijk mooi ogende en vooral goed zittende sandalen… en in de lade van het bureau vond ik wandelkaarten die ik ooit van Rein gekregen had. Vandaag zou ik alleen op stap gaan. Rein en Ben zaten in ‘Vrankrijk’ en Lies moest werken. De ‘Assebroekse Meersenroute’ leek me een goede keuze. Bijna 7 km was niet veel maar ik zag dat er een paar uitbreidingen mogelijk waren en heel erg stoer nam ik ook de kaarten langs het Beverhoutsveld en Rijckeveldebos mee… Je kon nooit weten… misschien had ik wel superbenen die dag.
Eigenlijk begon het al een beetje moeilijk. Op weg naar het - door mij uitgestippelde - begin van de route fietste ik mis. Ik vond mijn zelfgekozen startpunt nergens. Ik besloot dan maar om aan het AZ Sint Lucas te beginnen… kon ik meteen ook even plassen. Om op het pad te komen moest ik echter de helikopterparkeerplaats over. Ik had een bordje gezien met ‘streng verboden voor onbevoegden’… Zo helemaal alleen voelde ik me een beetje heel erg onbevoegd…. Veel te onbevoegd en veel te bang om die grote cirkel over te steken. Ik had het gevoel om vanuit allerlei wachttorens bekeken te worden en was bang voor allerlei alarmsystemen die tegelijkertijd zouden afgaan als ik ook maar één voet op de tarmac zette… Dus ik droop af en koos nog maar eens een nieuwe startplaats. Ondertussen was ik heel even alle gevoel voor richting kwijt en moest ik er even bij gaan zitten. Ik zat toen wel al op een bankje langs de Oude Spoorwegbedding, ter hoogte van de Olmenstraat en ik zag dat het goed was…. Mijn fiets ging op slot en ik ging op pad. Ik kwam voorbij het ziekenhuis en van hieruit leek die helikopterstip helemaal niet zo eng… Een beetje stom zelfs dat ik niet doorgelopen was… Belachelijk… maar niemand die dit wist… (nu wel dus, maar ik kan er al een beetje om lachen ).
In mijn eentje op pad gaan vond ik zalig. Je ziet en hoort veel meer. Kleine insectjes, vogeltjes, bloemekes… Genieten dat ik deed!!!!
Op weg naar Ver Assebroek hoorde ik het klokje in de kerktoren al van verre klepperen. Oude dametjes op even oude velootjes reden me voorbij… Sommigen aan een verrassend hoog tempo. Allemaal zeiden ze op een vriendelijke wijze goeiedag. Nog dichter bij de kerk zag ik oude mensjes in rolstoelen die voortgeduwd werden door net iets minder oude mensen. De kerk zat al aardig vol. Omdat het de dag voor Pinksteren was dacht ik aan een of andere communie. In zo’n kleine plaatsje is dat nog een echt dorpsgebeuren en ik weet nog dat ook mijn eigen oma daar heel graag bij was. Toen ik naar binnen gluurde vroeg een man me : ‘Wenst u gezalfd te worden?’ Mijn eerste gedachte was : ‘God, zie ik er nog zo jong uit?’ (Ik dacht immers dat het om een communie ging) Maar toen ik nog eens heel goed keek en er goed over nadacht zag ik dat het om een soort ziekenzalving ging voor het iets grijzere gedeelte van de bevolking. De glimlach op mijn lippen bevroor en ik droop af, voor de tweede keer die dag.
Ik liep verder en zag een pad met een groot bord vol uitleg over de streek. Ik was ervan overtuigd dat ik aan het echte ‘begin’ van de wandelroute gekomen was dus liep ik verder, nadat ik alles uitgebreid bekeken had. Op de kaart las ik de uitleg over de ‘Koeiendreef’ en die leek te kloppen met wat ik zag. Een verhoogd pad met aan weerszijden meersen en weiden. Zelfs de beschreven bloemetjes in de meersen en de zingende vogeltjes in het riet meende ik te herkennen. Ik negeerde het feit dat we de vorige keer ergens linksaf konden en deze keer niet. Pas op het einde van de weg checkte ik de kaart en zag ik dat er dingen niet klopten… Op de kaart was er geen knik in de weg… en ik had de massaal aanwezige zitbanken op de kaart in het echt niet opgemerkt. ‘Foute kaart’, dacht ik nog en ik ging verder, een tikkeltje te moedig want de overgang naar de straat klopte ook al niet en toen ik wat verderop een in de tuin werkende man aansprak moest hij even goed in zijn haar krabben, zeker toen ik hem de kaart toonde. In plaats van de Koeiendreef had ik een oud tramspoor gevolgd. Erg mooi weliswaar maar niet de weg die ik moest volgen. En het plaatsje waar ik stond lag een flink eind buiten mijn kaart dus kon ik geen ‘shortcut’ (of zoiets) zoeken. Afdruipen dus maar…. Voor de zoveelste keer die dag… In de tegenovergestelde richting was het pad iets minder mooi. De zon brandde op mijn hoofd en ik voelde dat mijn voeten pijn begonnen te doen.
Terug in Ver Assebroek ging ik eerst iets drinken. Op het terrasje zaten pas gezalfde, oudere mensen… Zij konden straks op de fiets of in de rolwagen naar huis…. Ik stond weer aan het begin van de route en die sandalen waren een ietwat fout idee geweest. Toch raapte ik al mijn moed bij elkaar en ik ging op zoek naar de Koeiendreef. Ik vond die en even later vond ik zelfs de plaats waar je linksaf kon… naar een mooie uitbreiding van de wandeling die me langs water zou brengen. Ik stap supergraag langs water en die bijna 7 km vond ik nog steeds erg weinig in vergelijking met hetgeen we anders deden. Linksaf dus maar… Ik moest dan weer de tweede rechts, nog eens links en dan kwam ik vanzelf weer op de Koeiendreef. Het beekje naast me was heel erg mooi. De weiden aan de andere kant ook. Het wandelpad ook en zo liep ik te genieten… Totdat ik 2 reuzenhonden al blaffend op me zag afkomen. Hun baasjes zag ik zeker 100m verder staan. Ze waren iets aan het filmen of fotograferen en keken niet op of om. De honden kwamen zorgwekkend dichtbij. Hun bek droop van het kwijl en hun vacht zat vol vieze modder van het beekje. Ze sprongen tegen me aan en blaften me vrolijk toe. Ik voelde me echter allesbehalve vrolijk. Met mijn blik gefixeerd op de baasjes liep ik zo vlug mogelijk naar hen toe. De pijn in mijn voeten voelde ik niet meer. Toen ik ter hoogte van de hondeneigenaars kwam zeiden die me lijzig dat hun honden nooit iemand kwaad zouden doen… Dat had ik heel graag 100m terug geweten!!! Ik zag nog een heel schattig bruggetje maar zag ook dat de weg die ik bewandelde helemaal niet deed wat de kaart beloofde… Hij maakte bochten die niet beschreven stonden… Ik zag dreven die ik niet kon thuiswijzen op de kaart. Ik kwam helemaal niet op de Koeiendreef terecht maar wel op een drukke weg… die ik niet herkende… en ik schoot in paniek… voor de tweede keer was ik buiten de kaart terechtgekomen. Toen de paniek verdween zag ik in de verte het Veldkapelletje en herkende ik de Veldstraat. Toen ik die ontmoeting met de honden had, had ik mijn afslag gemist en zo was ik veel te ver doorgelopen.
Ik liep terug, richting Van Cailliedreef… richting Koeiendreef… mijn sandalen vervloekend. Toen ik terug op de juiste weg was kon ik weer van het mooie landschap genieten. Eindelijk geen auto’s meer die voorbijraasden… Ik zag nog even een paar mensen die hooi binnenhaalden en daarna niemand meer… helemaal alleen.. . Enkel een tiental koeien die me kwamen begroeten en die luid snuivend met me meeliepen. Ik was door een poortje gekomen, liep tussen twee weiden… en moest even verder weer door een poortje... Ik hoopte vurig dat de afsluiting na dat poortje verder doorliep en voelde me plots heel erg klein. Gelukkig liep de omheining door… en nog even verder zag ik dat ik mijn wandeling een klein beetje kon inkorten. Dit was nodig want die sandalen martelden mijn voeten!!!
Nog nooit een zo blij weerzien met mijn fiets gehad! Terug thuis telde ik mijn blaren… Voor zover ik me kon herinneren was dit de tweede keer dat ik blaren had. De eerste keer was toen ik het wijze besluit dacht te nemen om te voet van het station naar Spermalie te gaan… op pas gekochte zomerschoentjes om voor het eerst in jaren te solliciteren… die wandeling zou mijn zenuwen kalmeren zodat ik rustig aan mijn gesprek kon beginnen... dacht ik… De weg die ik wou nemen klopte echter niet met de weg die ik in mijn hoofd uitgestippeld had… de laatste 200 meter heb ik gespurt omdat ik bang was te laat te komen… nieuwe schoenen en wegen bewandelen die ik denk te kennen… een combinatie die me niet zo goed blijkt te liggen….
Achteraf bekeken was de kaart van de Meersenwandeling toch zo slecht nog niet… Het vraagt alleen enige kunst om op het juiste pad te blijven!
Sabine
Opwekkend verhaal
05/06/2012
Kleine Lies wordt vervangen door grote Matthias. Jonge enthousiasteling van bijna 21 jaar. Neef van Ben. Loopt soms mee op ons toertje langs de vesten en als hij kan ook Dwars door Brugge, gesponsord ten voordele van Yaakaaré. Werkt hier en daar als vrijwilliger en weet dus wat solidariteit is.
Wandelen, daar zal hij nog moeten in komen. Na de blok en de thesis enzo. Maar dat lukt zeker.
Matthias heeft geen kleine voeten, is dus een buitenbeentje voor ons team. En hij doet onze gezamenlijke lengte oplopen met zo'n 30 cm. denk ik.
Bedankt om mee te doen, Matthias!
Triest verhaal
05/06/2012
Onze Lies, de jonge gazelle van ons team, valt uit.
Zij heeft een ernstig rugprobleem en mag van haar osteopaat de trailwalker niet doen. Heel erg jammer. Ik heb al zo vaak met haar gestapt en rondgetrokken. Zij is altijd een leuke compagnon.
Maar nu heeft ze erg veel pijn en dat kan alleen maar slechter worden door dergelijke inspanningen. Rugoefeningen zullen voor altijd een plaats hebben in haar leven. Hopen dat de pijn zo onder controle geraakt.
Te voet van Ruddervoorde naar de watergangen van Clairmarais
05/06/2012
We hebben een vriend Dirk in Salperwick. Hij woont er midden in de watergangen van Clairmarais, St.-Omer (Frankrijk) op een aards paradijselijk eilandje. Een bezoekje te voet zou dus geen slecht idee zijn dacht ik zo. Een meerdaagse tocht dus van mijn huis naar zijn huis.
Dirk bood aan me elke avond met zijn, als minihuisje ingerichte camionette, op te wachten en onderdak te bieden. Een formidabele luxe dus. Geen tent, slaapzak en matje hoeven meeslepen. Spijs, drank en zelfs een voetbadje werden me ’s avond voorgeschoteld. Echt zalig! Dirk maakte trouwens deel uit van onze supportersploeg in 2009. Hij heeft het duidelijk nog niet afgeleerd.
Het was een overwegend nevelige tocht. Ik verplaatste me over een kleine 130 km in vier dagen.
Dag één van Ruddervoorde naar Zonnebeke via zelf uitgestippelde route en op het laatst de GR 128 opgepikt. Was wat veel voor een eerste dag en op versleten sandalen. Ik liep blaren op.
Dag twee van Zonnebeke naar Kemmel via GR 128 in combinatie met wandelnetwerk Ieperboog en wandelnetwerk Heuvelland.
Dag drie van Kemmel naar Katsberg via GR 128 en speciallekes van wandelnetwerk Heuvelland.
Dag vier van Katsberg naar Booneghem in de marais via GR 128 en stafkaarten (die ik weer kan lezen sedert ik een ‘echte’ bril heb). Deze laatste dag was zo’n 10 km langer dan verwacht wegens een berekeningsfout in het GR boekje. En was ook de enige (erg) warme dag. Ik raakte dus lichtelijk afgepeigerd. ’t Schaap was de preut af, zoals Dirk dat plastisch uitdrukte.
Maar ik kon heerlijk bekomen in het aards paradijsje. En het was een zeer, zeer mooie tocht.
Zee en polder
05/06/2012
Alweer maar met zijn drieën naar Oosthoek voor een zee- en polderwandeling van 31 km. Op de middag even gaan schuilen voor een plensbui, om de regencapes boven te halen. En toen brak de zon door. En ze bleef de rest van de dag. Het werd zelfs zeer heet als we de thermometer van auto's Lierman in Westkapelle moesten geloven. Die gaf 79° C aan...
Fotoverslag
Zwin- en vredeswandelen
05/06/2012
Ondanks slecht-weer-verwachtingen trokken we 6/4 met zijn vieren naar Knokke voor een Zwin naar Retranchement en terug via Oosthoek wandeling van 25 km. Het werd een stralende dag. Lunchpauze vlakbij het Zwin waar we werden bezocht door een bedelende ooievaar die ons solidariteitsbrood erg graag lustte.
Fotoverslag
Paasmaandag met zijn drieën in de druilerige regen deelgenomen aan de jaarlijkse vredeswandeling van Leuven naar Brussel. 32 km.
Zoals elk jaar weinig volk voor de betoging/wandeling en nog minder toeschouwers. Zodat de wat naïeve slogans en bij elkaar gerijmelde liedjes nog meer dan andere jaren aan Piet Snot besteed waren.
Elk jaar denk ik: nooit meer. Maar ik blijf het zo'n vertederend initiatief vinden dat we ons toch telkens weer opnieuw laten verleiden...
Een youtubeke
Moeren
05/06/2012
Moeren leveren prachtig landschap. Wijdse vergezichten, bomenrijen, beekjes, drassige weiden. Een plezier om je eerste stapjes in te zetten. Zeker in de wilgenkatjestijd.
Onze eerste gezamenlijke wandeling, met drie van de vier, deden we in de Meetkerkse moeren. Een wandeling uit het handige wandeldoosje van Provincie West-Vlaanderen. 15 km, net goed om even uit te waaien en de nieuwe wandelschoenen te testen op mogelijke knelpunten of de oude op waterdichtheid en andere (on)deugdelijkheden.
Voor en tijdens de wandeling, die we pas in de late namiddag aanvatten, maakten we afspraken voor het bakken en verkopen van solidariteitsbrood.
solidariteitsbrood en solidariteitseieren
05/06/2012
Op aanraden van een collega die mijn zelfgebakken dagelijks brood in de gaten kreeg, werd de verkoop van solidariteitsbrood opgestart. Zij nam prompt een broodabonnement.
Een andere collega nam een eierabonnement. Want ook voor deze trailwalker leggen mijn kippen lekkere, gezonde solidariteitseieren. Gaan vlot van de hand.
Bedankt collega's!
kleine voetjes
04/03/2012
Kleine, rusteloze voetjes staan te trappelen van ongeduld om op trailwalker te gaan.
Lies, maatje 36, gaat voor het eerst op trailwalker, maar stapte op haar 13de al naar Compostella. Sedertdien gaat zij af en toe, samen met moeder Rein, met tent en rugzak de hort op. Bij voorkeur rondstruinen in de bergen.
Rein, maatje 36 à 37, zal voor de derde keer een trailwalker stappen. En gaat graag met dochter Lies... enz.
Ben, maatje 37, gaat voor zijn tweede trailwalker als stapper, ging ook al mee als supporter. Gelijk hoe, hij zorgt voor ambiance.
Sabine, maatje 38, ook nooit eerder getrailwalkt. Zij kan het bijna niet geloven dat ze echt 100 km zal stappen. Op wandelingen profileert zij zich als de plantenkenner.
Samen zijn wij 628 cm.
Vier onderdeurtjes dus. Edoch, klein van gestalte, maar met een warm hart om er weer een grote prestatie van te maken. Zowel op sportief gebied als qua sponsoring.
Ben je benieuwd naar onze verwezenlijkingen? Volg ons dan op deze blog.
Wij verzamelden reeds
3005,00 euro
Steun ons team
en schenk online
en schenk online
Little Feet
is het team van Rein De Puysseleyr , Matthias Herman , Ben Lierman en Sabine Stevens
Op zaterdag 25 en zondag 26 augustus 2012 nemen wij deel aan de Oxfam Trailwalker! In het prachtige decor van de Hoge Venen zullen wij samen 100 km wandelen ten voordele van Oxfam- Solidariteit. Wij bereiden ons momenteel niet alleen voor op sportief vlak, maar proberen ook minstens 1500 Euro in te zamelen voor Oxfam-Solidariteit.
Sponsor onze wandeltocht en help armoede en onrechtvaardigheid de wereld uit!
U kan deelnemen aan een van onze activiteiten of een bedrag storten via de schenkknop. Voor giften vanaf € 40 krijgt u een fiscaal attest toegestuurd. Dank u wel!
Wil je dit team liever steunen met een overschrijving ?
BBAN: 000-0000028-28
IBAN: BE37 0000 0000 2828
BIC: BPOT BE B1
Indien je liever direct een overschrijving uitvoert, zorg er dan voor dat je als mededeling volgende tekst gebruikt :
8050 - OTW TEAM 104 - GIFT
Na de verwerking van de ontvangen overschrijvingen wordt je gift dan op deze pagina weergegeven.